Hef nu je glas, op de pijn die je voelt. De dagen zijn donker, de nachten te stil, Ik loop door de straten, gedreven door wil. Mijn dromen vervagen, mijn strijd is te groot, Maar ergens in mij een sprankje hoop. Ze zeggen: \"Geef niet op, jouw tijd komt eraan.\" Maar hoe vaak moet ik vallen om weer op te staan? Toch blijf ik geloven, met kracht en vuur, Ik breek door en ik vind mijn natuur. Dus hef nu je glas, op de pijn die je voelt, De tijd loopt maar littekens blijven, Als bewijs van all gevechten , Elke stap die ik zet, maakt me sterker , terecht , Maar in elk gebroken stuk schuilt een nieuw begin, Door vallen en opstaan, ik vecht tot ik win, Want alles begint met een vonk in mijn ziel . Dus hef nu je glas, op de pijn die je voelt, Want zelfs in het diepst, is er iets dat je zoekt. op de kracht in je hart, Want alles wat breekt, kan opnieuw opgestart. Ik zing dit verhaal, Voor alles wat komt, Voor alles wat kwetsbaar, Maar nooit meer vervangbaar. Dus hef nu je glas .. De spiegel vertelt wat mijn ogen verzwijgen, Een leven van strijd dat ik steeds moet verdragen. Maar kijk naar m’n vuisten, ze laten niets los, Ik heb nooit gevraagd om een leven van lot. Ik blijf hier vechten, ik blijf hier trots Dus hef nu je glas, op de pijn die je voelt, Mijn handen vertellen een verhaal van verdriet, die je nooit vergeet. Ik draag al die lasten, die tijd op m’n rug, Toch blijf ik nog vechten met kracht Want zelfs in het donker zie ik een sprankje licht, Een reden om te leven, een nieuw inzicht . Dus hef nu je glas, op de pijn die je voelt, Want zelfs in het diepst, is er iets dat je zoekt. op de kracht in je hart, Want alles wat breekt, kan opnieuw opgestart. Ik zing dit verhaal, Voor alles wat komt, Voor alles wat kwetsbaar, Maar nooit meer vervangbaar. Dus hef nu je glas .. Dus hef nu je glas Voor alles wat kwetsbaar, maar altijd blijft stralen, Voor alle stemmen in stilte, die harten vertalen. Voor de wegen die kronkelen, nooit recht vooruit, Maar altijd beloven in het leven te geloven. Dus hef nu je glas